Ogrodzenia plastikowe gdzie skorzystasz.

ogrodzenia plastikowe Dlaczego warto używać ogrodzeń plastikowych zamiast drewnianych do nowej instalacji ogrodzeniowej? ogrodzenia plastikowe Ogrodzenia plastikowe, czasami nazywane ogrodzeniami winylowymi, plastikowymi lub PCV, to bardzo popularny materiał ogrodzeniowy stosowany zarówno …

Ogrodzenia farmerskie z plastiku.

ogrodzenia farmerskie Wybór pomiędzy ogrodzeniami rolniczymi dla zwierząt gospodarskich ogrodzenia farmerskie Kiedy szukasz kupić ogrodzenia gospodarstwa dla zwierząt gospodarskich, przekonasz się, że istnieje szeroki wybór dostępnych. Zazwyczaj ogrodzenia rolnicze składają się …

Archiwizacja danych nieodzowna część dla jednostek administracyjnych.

archiwizacja danych Kopia zapasowa danych, przywracanie danych i odzyskiwanie danych po awarii – co musisz wiedzieć archiwizacja danych Tworzenie kopii zapasowych danych jest czynnością polegającą na tworzeniu kopii zapasowych ważnych danych, …

Ego, superego i jaźń – Freud

Osobowość w kulturze feudalnej, mieszczańskiej i masowej.

Osobowość jednostki jest zmienna odświadomośći społecznej i kuturowej
Zdjęcie autorstwa Redrecords ©️ z Pexels

Osobowość = całość stałych cech psychicznych i mechanizmów wewnętrznych regulujących zachowanie się człowieka; indywidualność (słownik:)

W kulturze feudalnej:

– mała ruchliwość społeczna, praktycznie niemożliwy awans społeczny, człowiek jest tym, kim się urodził i nie może zmienić swojego statusu społecznego.

– anonimowość wytworów świadczy o małym poczuciu własnej, odrębnej osobowości człowieka, system feudalny wymusza uniformizm kulturowy w danej warstwie społecznej.

– generalnie cholera wie o co chodzi w „osobowości”…

W kulturze mieszczańskiej:

– wzrost samouświadomienia jednostki, która zaczęła dostrzegać w sobie nie przedstawiciela gatunku, lecz niepowtarzalną indywidualność, osobowość, umieszczoną w konkretnej perspektywie czasowej i rozwijającą swoje uzdolnienia na przestrzeni ograniczonego odcinka czasu, darowanego na okres życia.

W kulturze masowej:

– osobowość pojedynczego człowieka stapia się z tłumem, mimo, że w kulturze masowej każdy może kreować się wg własnego uznania, to i tak jest w tyglu kultury masowej, do której się odnosi. Człowiek ma więcej wolnego czasu, który może poświęcać sobie, rozwijać się, ale woli oddawać się radosnej konsumpcji i minimalizuje wysiłek twórczy. Jeszcze nigdy człowiek nie miał takich możliwości rozwoju i tak miałkiej osobowości. Trudno dziś o charyzmatyczne osobowości odwołujące się do wyższych wartości.

2. Psychoanaliza Freuda i psychoanaliza Fromma.

Fromm – człowiek pierwotnie jest istotą społeczną a kluczowy problem psychologii to swoisty charakter powiązań jednostki ze światem. Potrzeby i pragnienia wynikające z powiązań jednostki z innymi ludźmi, takie jak miłość, nienawiść i czułość, symbioza, należą do podstawowych zjawisk psychologicznych. Ideały mogą być prawdziwie szczerymi dążeniami. Ideologie i cała kultura tkwią korzeniami w charakterze społecznym a charakter społeczny jest kształtowany przez sposób życia danego społeczeństwa, przy czym dominujące cechy charakteru same stają się siłami wytwórczymi kształtującymi proces społeczny.

Freud – pierwotnie samowystarczalną i dopiero wtórnie odczuwającą potrzebę innych ludzi dla zaspokojenia swoich potrzeb instynktowych, podstawowy problem ludzkiej osobowości to zaspokojenie czy też niezaspokojenie poszczególnych pragnień instynktowych. Interpretuje wszelkie „idealne” pobudki ludzkie jako rezultat czegoś „niskiego” – typowy przykład to tłumaczenie zmysłu sprawiedliwości jako wyniku pierwotnej zawiści, którą dziecko odczuwa wobec każdego, kto posiada więcej niż on. Zjawisko braku i obfitości – dopiero po zaspokojeniu podstawowych potrzeb życiowych może rozwijać się kultura a wraz z nią „idealne” dążenia towarzyszące zjawisku obfitości. Psychologia Freuda jest psychologią braku. Definiuje ona przyjemność jako zadowolenie wynikające z usunięcia bolesnych napięć. Miłość i czułość nie grają w istocie w jego systemie żadnej roli.

3. Do czego jest potrzebne superego i jak się wytwarza?

Superego, czyli ideał ego ma swoje źródło w chęci stłumienia kompleksu Edypa i głównie temu zawdzięcza swoje istnienie. Jest silną formą reaktywną wobec pierwszych wyborów dokonywanych przez id. Jest sposobem na wyjście z kompleksu Edypa. Im silniejszy był kompleks i im bardziej przyśpieszone było jego stłumienie tym silniej superego będzie dominować nad ego jako sumienie lub nieświadome poczucie winy. Superego będzie przeciwstawiać się ego jako pewnego rodzaju rzecznik id.

Jest tworem zastępującym tęsknotę za ojcem. W toku rozwoju rolę ojca przejmują nauczyciele, autorytety, ich nakazy i zakazy. Superego to zarodek z którego rozwinęły się wszystkie religie ponieważ porównanie własnej niedoskonałości z ideałem ego rodzi pokorną religijność.

Superego jest jedną ze struktur osobowości w modelu psychoanalitycznym, obok ego oraz id. stanowi wewnętrzną reprezentację wartości moralnych i ideałów uznawanych przez daną społeczność, które przekazywane są dziecku przez rodziców w procesie socjalizacji. Jest to instancja „moralna”, dążąca do doskonałości (w przeciwieństwie do id kierującego się zasadą przyjemności). Główne funkcje superego to hamowanie impulsów id, przekonywanie ego, aby cele realistyczne zastąpiło moralnymi.

Jest to ostatni wykształcający się element osobowości, kształtuje się pod wpływem kar i nagród, stosowanych przez rodziców. To, co wychowawcy aprobują i nagradzają włączane jest w obręb subsystemu superego – ja idealnego. Sumienie karze wywołując poczucie winy, ja idealne nagradza powodując poczucie dumy. Samokontrola zajmuje miejsce kontroli sprawowanej przez rodziców.

Superego jest sferą moralną człowieka.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *